Vaak als ik een tekst wil gebruiken waarmee ik uit probeer te leggen dat het leven bestaat uit een onafgebroken komen en gaan van gedachten en gebeurtenissen… denk ik aan de golven van Kahlil Gibran. Daarom start ik mijn allereerste blog met het citeren van deze bijzondere poetische schrijver:

Dichters moeten naar het ritme van de zee luisteren. Dan luister je naar wat achter de klank ligt. Dan luister je opnieuw en ontstaat er weer een andere interpretatie, een beetje anders dan de vorige.

Met golven gaat het net zo. Je ziet hoe één ervan met volle kracht komt aanrollen en op het zand uiteenspat, dikke schuimvlokken met zich meedragend. Dan rolt een klein golfje terug naar de oceaan. met zachter gedruis – een soort – ondergeschikt geluid, en daar komt een tweede golf aanrollen, die dit golfje tegenkomt. Op dat moment ontstaat er een pauze. Meteen zal er een nieuwe golf aankomen, en de stroom en tegenstroom zullen eeuwig zo doorgaan. Dat  is de muziek die we moeten aanleren – het eeuwige gaan en komen van de dingen.

Ik woon godzijdank dicht bij de zee… de rijkdom van dit landschap vind ik zo helend. De zee is eenvoudig en dynamisch tegelijk, de weidste strakke horizon, de simpelheid van wandelen naar links of rechts en ergens ga je rechtsomkeerd. En de golfkracht, de wind, het geluid, de vogels… Even zo lyrisch zou ik kunnen schrijven over het bos. Als je het ene geweldig vindt, hoeft het niet te betekenen dat je iets compleet anders niet ook geweldig kan vinden… gelukkig hebben we deze overvloed van verschillende landschappen die ons op eigen wijze kunnen inspireren. Wat een overvloedige zegen dat we deze aarde mogen bewonen met de leven-gevende-balans van licht, lucht, aarde en water.

Afgelopen week had ik een inzichtgevend moment in een telefoongesprek met een vriendin. Ze vroeg me waarvan ik helemaal aan ga, of met andere woorden, wat gaat me moeiteloos af? Want als je dat weet, dan weet je waar je kracht ligt en waar je aandacht naar uit mag gaan. Ik vond het een confronterende vraag… Als ik eerlijk ben vind ik dat ik al ontzettend lang klungel. Waar wil ik voor gaan? Maar die vraag is eigenlijk heel verstandelijk. Waar wil ik voor gaan? Dan ga ik nadenken over wat verstandig is. Maar als je me vraagt, wat gaat moeiteloos? Dan ga ik voelen… Als eerste zei ik tegen haar. Ik heb het gevoel dat ik niet van hieruit mijn leven leef… weet je waar ik heel erg van geniet… van kijken naar mooie dingen. Maar ja, daar heb ik natuurlijk echt helemaal niets aan. Ik kan opgaan in het kijken naar mooie sfeerbeelden, bijvoorbeeld in mijn eigen huis of tuin. Ik moest lachen om deze moeiteloosheid die heel puur voelt. Ze gaf me daarna zo’n fijn antwoord! Ze zei: Ja! jij hebt daar ook echt gevoel voor. Jij bent een vormgever! Dat heeft lang niet iedereen hoor! Oog voor wat mooi bij elkaar past, dingen samenstellen etc.

Ja, ik ben een vormgever! Ik voelde me als een kind zo blij… Ik voel ook gelijk dat het woord ‘Vormgever’ breed genomen kan worden. Er vallen puzzelstukjes over andere inzichten die ik sinds een tijdje doe. Want ik heb mezelf vanaf afgelopen januari voorgenomen om koers te gaan bepalen in mijn werk. Vanuit dat besluit voed ik me op diverse wijzen; coaching, meditatie, online trainingen en webinars. Hoe fijn is het als je temidden van dat af en toe van dit soort momenten hebt. Momenten dat je geraakt wordt door een inzicht dat losse stukjes aan elkaar verbindt.

Wat ik dan vervolgens echt moeilijk vind, is acties toevoegen aan het inzicht. Er daadwerkelijk mee aan de slag gaan. Want daar zit natuurlijk het echte werk. Dat geldt ook met Durf te Stromen. Je kan geweldige inzichten opdoen en daardoor kan je stroming in jezelf ervaren. Maar die stroming verdwijnt vrij rap… als je niet iets gaat bouwen in jouw zee van mogelijkheden. Als je er niet iets in gaat bouwen, ben je afhankelijk van hoe de wind waait. De stroming van de zee… die is er altijd… maar die trekt je even ver terug als dat ze je duwt… Als je van binnenuit wilt stromen, een richting op wilt gaan, dan werkt het als je iets gaat bouwen.

Ik neem je mee in mijn bouwen, dat past wel bij een vormgever…